Author Archives: brinthan187

எங்கள் சமூகம் இப்படிகட்டமைக்கப்பட்டிருந்தது. உழவர்களை உயர் ஜாதியாக கொண்ட அமைப்புமுறை, மற்றையோரின் தேவை உழவனின் உழைப்பாக இருந்தது. அதனால் உழவனைக் கொண்டாடிய வாழக்கை முறை வழிவந்தவர்கள் நாம். உழவனை உயர் ஜாதிக்காரன் என்பதை சமூகப்பிரிவினை வாதத்தின் அடிப்படை என்று கூச்சல் இட்டால் அதில் உள்ள மடைமைத்தனம் தான் இன்றைய பிளாஸ்டிக் அரிசி பாவனைக்கு காரணம். உழவனை பின் தொடர்ந்தல் தான் மிக நிதர்சன தேவையாகும். பின் தொடர்ந்தல் என்றால் அவனுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்தல். முக்கியத்துவம் என்றவுடன் பத்திரிகையில் விவசாயி தூக்கில் தொங்கி பலி என முதல் பக்கத்தில் இடுவதோ விவசாயி சொல்லும் விவசாயம் என்று ஆய்வுக்கட்டுரை போடுவதோ அல்லது மட்டைகளை தூக்கிக்கொண்டு எதுக்கும் பிரயோசனம் இல்லாத போராட்டங்களில் இறங்குவதோ இல்லை. இன்றைய தமிழர்கள் எல்லாத்துறைகளிலும் முடிவெடுக்கும் அதிகாரத்தில் இருக்கின்றோம். புறக்கணிக்கப்படுகின்றோம், என்ற கோஷம் இருந்தாலும் அடையவேண்டிய இடங்களை தாராளமாகவே அடைந்து விட்டோம். மாற்றங்களை எங்கோ தேடிக்கொண்டு இன்னும் பல்லுக்குத்தியவாறு அனைத்தையும் குறைகூறுகின்றோம்.

இன்றைய சமுதாயத்தில் ஒரு வித மனநோய் பரவலாக காணப்படுகின்றது. உலகில் உள்ள எல்லா மனிதர்களுமே சமமான படைப்புக்கள். யாரும் தங்கத்திலிருந்தோ வானத்தில் இருந்தோ அல்லது புத்தகங்களில் இருந்தோ பிறந்து வந்தது கிடையாது. உங்களுக்கு ஒரு இடத்தில் இருக்கின்ற உரிமை மற்றைய எல்லாருக்குமே இருக்கின்றது. இங்கு ஆண்டாள் அடிமை ஆட்சி நடக்கவில்லை. யாருமே யாருக்கும் பயந்தோ அடிபணிந்தோ செல்லத்தேவை இல்லை. உங்கள் எல்லாரின் உரிமைகளும் மீட்டு எடுக்கப்பட்டுவிட்டன. நாடுகளுக்கு இடையில் இனங்களுக்கு இடையில் புரிந்துணர்வு இல்லாமை அல்லது போதாமல் இருக்கக்கூடும். அது அவரவர் வாழ்க்கைமுறை சம்பந்தமானது. நாட்டு பிரிவினையே இனப்பிரிவினையோ தனிமனித செயற்பாடுகளை பாதிக்கும் அளவு குறுகியது. ஆனால் ஒரே சமூகத்துக்குள் அதுவும் கற்றுஅறிந்த சமூகத்துக்குள் காணப்படுகின்ற பிரிவினைப்போக்கு மிக ஆபத்தானது. தனிமனித செயற்பாடுகளை முடக்கும் அளவு அதிர்வை ஏற்படுத்தக்கூடிய ஒன்று. எங்கள் சமூகம் கல்வியியலாளர்களை பின்பற்றும் சமூகம். அவர்களின் முடிவுகளில் செயற்படுகளிலும் அளவுகடந்த நம்பிக்கையை உருவாக்கிக்கொண்ட சமூகம். அவர்களின் அனைத்து தேவைகளும் கல்வியியலாளர்களினூடு தான் நிறைவேற்படுகின்றது. சரியோ பிழையோ அவர்களையே நம்புகின்ற கட்டமைப்புக்குள் வந்துவிட்டோம். இந்த போக்கை மாற்றுவது அவ்வளவு எளிதல்ல.
மாறுதலாக மாறவேண்டியது வழிநடத்தும் சமூகமே.
அரம்போலும் கூர்மைய ரேனும் மரம்போல்வர்
மக்கட்பண்பு இல்லா தவர். (குறள் 997 )
அறமற்ற அறிவார்ந்தோர் அஃறிணைகள் தான்.

தங்கி வாழும் முறை தான் அனைத்து உயிரினங்களினதும் வாழ்க்கை முறையாக இருந்துகொண்டிருக்கிறது. நான் யாரையும் சாராதவன் என்று யாராவது சொன்னால் அது அவர்களின் மூடத்தனத்தின் உச்சம். உலகில் எந்த சக்தியும் தனிமையானது அல்ல. பௌதீக உலகின் சக்திகள் எல்லாமே சோடியாக்கப்பட்டவை. மனித சக்தியும் அவ்வாறே. படைக்கப்பட்டபோதே சோடியாக படைக்கப்பட்டதன் சூட்சுமம் மனிதன் தனிமையை எதிர்கொள்ளமாட்டான் என்பதுவே. பலர் தாங்கள் தனிமையில் உழல்வதாக கூறுகின்றார்கள். அவர்களது தனிமை என்ற சொல் ஒதுங்கி என்ற பொருள் கொள்கிறதே ஒழிய தனிமை என்ற நிஜப்பொருளில் வருவதில்லை.

நிலைத்து நிற்றல் அல்லது முன்னேறல் என்பதற்கு இரு விடயங்கள் ஆதாரமானவையாக இருக்கின்றது. ஒன்று தன்னிலை மற்றது தளம். ஒன்றன் மீது ஒன்று வலிய பிணைப்பை கொண்டவை. முன்னேற்றம் என்பது இரண்டு எருது கட்டி இழுக்கும் உருள் வண்டி போன்றது. ஒரு எருது முன்னேறி மற்றது வில்லங்கப்படுத்தியது என்றால் வண்டி உருளாது. எவ்வளவுதான் தன்னிலையில் நின்று உந்தினாலும் முன்னேற்றம் வராது. அதையும் மீறி தளத்தின் பக்குவம் அறியாமல் எடுத்துவைக்கின்ற ஒவ்வொரு அடியும் வீழ்ச்சிக்குரிய அடிகளே. வலிமையான தளத்தை தேர்வுசெய்தல் என்பதும் இங்கே முக்கியத்துவப்படுத்தப்படுகின்றது. தனிமனித ஆளுமை எவ்வளவு வீரியமாகவும் உள்ளடக்கம் மிக்கதாகவும் இருந்தாலும் அதை தாங்கும் தளத்தின் மீது தங்கியிருக்கவேண்டிய நிலை ஏற்படுகின்றது. மரமேறும் மிருகங்களுக்கு ஒரு குணமுண்டு , மரத்தின் கிளைகளில் வலிமையான கிளையை பிடித்தே தங்கும். அவை தளத்தின் மீது நேர்த்தியானதும் ஆழமானதுமான பார்வை கொண்டவை. மனிதன் அவ்வாறான ஒரு பார்வையை தன் தளத்தின் மீது வைக்க தவறிவிடுகிறான். இதுவே அவள் நோக்கங்களை அடைய தவறுவதற்கும் ஒரு காரணம். ஒரு தளத்தின் கொள்ளளவுக்கு மீறிய உட்செலுத்தல் விரயமானதே. வெற்றியடைந்தவர்கள் தாங்கள் தங்கும் தளத்தினை விவரமாக உற்றுநோக்கியவர்கள்.

ஒரு நாள் அந்தியில் தொடங்கியிருந்தது அந்த விவாதம். இத்தனை நாட்கள் நீடிக்கும் என்றும் யாருமே அறிந்திருக்கவில்லை. புத்தியீவிகள், விஞ்ஞானிகள் , எழுத்தாளர்கள் , பாமரர்கள் , குழந்தைகள் என எந்த வேறுபாடும் இல்லாமல் மேட்குலம் கீழ்குலம் என்ற பேதமே இல்லாமல் கலந்துகொண்டார்கள். மரங்களும் விலங்குகளும் , அஃறிணைகளும் கூட. தத்துவங்களும் விஞ்ஞான முடிவுகளும் சித்தர்தாமும் மதமும் அனுபவங்களும் எல்லாமே கொண்டுவரப்பட்டு தத்தம் பக்க சார்பான கருத்துக்களை அள்ளி எரிந்து கொண்டிருந்தார்கள். ஒருவர் முடிய இன்னொருவர் , அவரைத்தொடர்ந்து வேறுவர் என நிறுத்தம் இல்லாத யுத்தம் நடந்துகொண்டிருந்தது. நாள் செல்ல செல்ல குரல்களின் வலிமை குன்றியது, பொருட்செறிவும் கூட. வன்மம் குடிகொண்டது. கைகளும் பின்னர் ஆயுதங்களும் பேச தொடங்கின. எல்லாம் முடிந்து ஓய்ந்து போயிருந்த நாள் அது. மழையின் பின்னான சாரலைப்போல முணுமுணுத்துக்கொண்டு எல்லோரும் பிரிந்து சென்றார்கள். கொஞ்ச நாட்களில் அவர்கள் இதை பற்றி பெரிதாக அலட்டிக்கொள்ளவில்லை. நாட்கள் ஓட ஓட அவர்கள் இந்த நிகழ்வையே மறந்து பொய் விட்டார்கள். வரலாறும் ஆன்மாவின் இறுதி நிலை ஆரூபமா உருவமா என்ற விவாதத்தை மறந்து போனது. ஆனால் அவ்விவாதத்தில் எடுபடா பேச்சாயிருந்த ஒருத்தனின் குரல் மட்டும் இதுவரை ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது.
நெருநல் உளனொருவன் இன்றில்லை என்னும்
பெருமை உடைத்துஇவ் வுலகு. ( குறள் 336 )
இதுவும் அழிந்து போகும் , படைக்கப்பட்ட எல்லாமே , படைப்பாளியும்.

கோபம் என்பதை வெளிப்படுத்துவதில் உள்ள சிக்கல் வேறு எதையும் வெளிப்படுத்துவதில் உள்ளதை விட கஷ்டமானது. பொதுவாகவே உணர்வுகளை கட்டுக்குள் வைத்திருத்தல் என்பது எல்லோராலும் செய்துவிடமுடியாத ஒரு செயல். எளிதானதும் இல்லை. எந்த உணர்வையும் கட்டுக்குள் வைத்துக்கொள்ளலாமா என்றால் இல்லை. கட்டுக்குள் வைத்திருத்தல் , குளக்கட்டை எடுத்து கொள்ளவோம். குளத்திற்குள் நீர் தேங்க தேங்க கட்டு கட்டுப்படுத்திக்கொள்ளும், ஒரு எல்லை வரை. எல்லையை தாண்டிய பிறகு நீர் பாய்ந்து ஓட்டிச்செல்லும். இது கட்டை தாண்டிய நிலை. குளத்து நீர் கட்டிற்குள் நிற்கும் வரைதான் வெள்ளாண்மைக்கோ பயனைப்பெறக்கூடிய எதோ நல்ல விடத்திற்கோ. கட்டை தாண்டிய நிலையில் ஒன்றுக்கும் உதவாத கடலுக்குள் அடங்கி போகும். எதுவுமே கட்டுக்குள் இருக்கும் போது தான் சிறப்பு.
நீரின் அழகே கட்டைத்தாண்டிய பிறகு கெட்டு விடும் என்றால் உணர்வுகள் , உணர்வுகளை தாங்குகின்ற மனிதன், உணர்வுகளும் கட்டுக்குள் இருக்கும் போது தான் உயர்வு.  உணர்வுகளில் மனிதனை மீறிய ஒரு நிலையை அடையவைக்கும் சக்தி கோபத்துக்கு இருக்கிறது.  விஞ்ஞான ரீதியில் மனித மூளைக்கோளத்தில் amygdala என்ற உறுப்பு உணர்ச்சிகள் , அதன் நடவடிக்கைகள், அதற்கான ஊக்கம் என்பவற்றை உருவாக்குகிறது. இந்த செயன்முறையின் போது ஏற்படுகின்ற உணர்வு பெருக்கை கட்டுப்படுத்துவதற்காக சுரக்கின்ற epinephrine மற்றும்  norepinephrine  நொதியங்கள் இரத்தத்தை போக்கை அதிகரிக்கின்றது. இரத்தம் வேகமாக முகம் போன்ற பகுதிகளுக்கும் முக்கியமாக ப்ரீஃபிரன்டல் புறணி (இடது கண்ணின் மேல் என்று மூளையின் பகுதி)  இடத்திற்கு விரையும். இப்பகுதியின் செயற்பட்டு முடிவுகளை கட்டுப்படுத்தவும்  கோபத்தில் இருந்து நம்மை விலக்கவும் உதவும்.  இச்செயற்பாடுகள் அனைத்தும் இரண்டு செகண்ட்களுக்குள் நடைபெற்று முடிந்துவிடும் . இந்த இரண்டு செகண்ட்களுக்குள் உந்தப்படும் நாம் விபரீதமான செயல்களை செய்துவிடுகிறோம். இதனால் தான் கோபம் வரும் போது தண்ணீர் குடிக்கவோ அல்லது பத்துவரை எண்ணவோ கூறுகின்றார்கள் பெரியவர்கள்.
கோபம் எல்லாருக்கும் வரும். அதை சரியான வழியில் திசைப்படுத்த தெரியாதோர் தான் அதிகம். தவறான திசைப்படுத்தல் பலவழிகளில் நடந்தேறுகிறது. அதில் மிக கொடிய வழி வன் சொற்பிரயோகம். கோபத்தை நிர்வகிக்க முடியாமல் பல வழிகளில் வெளிப்படுத்துவோரில் ஆக கொடிய வழியை தெரிவு செய்வோர் கடுஞ்சொற்களை பிரயோகிக்க எத்தணிப்போர், பிரயோகிப்போர். கோபத்த்தால் சொல்லப்படுகின்ற சொற்கள் சூடு தழலை போன்றது. சொல்லுகின்ற சந்தர்ப்பம் சரியோ பிழையோ சொற்களை உள்வாங்கியவர் உகந்தவரோ இல்லையோ ,சொல்லப்பட்ட சொற்கள் மற்றவரை அடையும் போது அதன் வலிமையான தாக்கம் பலகாலம் ஆனாலும் மாறாத வடுவாக இருந்துகொண்டே இருக்கும்.  அவர்களின் நியாயம் இப்பிடி இருக்கும், கோபத்தில் தன்னிலை அறியாமல் பேசிவிட்டேன். இதை எல்லாவற்றையும் விட கொடுமை பின் நவீனத்துவம் என்ற பெயரில் சரளமாக உச்சரிக்கப்படுகின்றதும் எழுதப்படுகின்றதுமான கடும் சொற்கள். அந்த சொற்களின் அசாத்திய வலிமை தெரியாமல் பேசப்பட்டு விடுகின்றன. நண்பர்களுக்குள் என்றும் , இது தான் இலக்கிய மொழி என்றும் இன்று சகஜமாகிப்போன கடும்சொற்பிரயோகம் கண்டிக்கப்படவேண்டிய ஒன்று.

ஒழுக்க முடையவர்க்கு ஒல்லாவே தீய
வழுக்கியும் வாயாற் சொலல். ( குறள் 139 )

மறந்தேனும் கூறிய கடும் சொற்கள் , நல்ஒழுக்கத்திற்கு எதிரானது. நல் ஒழுக்கம் உள்ளோர் மறந்தும் அதை பாவிக்கார்.